|
 Er zat al een tijdje een woord in mijn hoofd waaraan ik de volgende nieuwsbrief wilde ophangen en wel: Existentieel! Het woord dat levensvragen samenbrengt als: wat doe ik hier eigenlijk, neem ik het mij gegeven leven wel serieus genoeg en ga ik wel goed om met de kansen die ik krijg? Vragen die op de leeftijd waarin Pieter en ik ons bevinden normaal zijn (zo om en nabij de 50), maar waar je maar mooi mee kunt zitten, of laat ik het zo zeggen: het houdt ons nogal bezig! Toch is de titel van de nieuwsbrief niet 'Existentieel' geworden.
Namelijk wat er op afgelopen vrijdagochtend (de 13e!!) gebeurde, zorgde ervoor dat ik over dat thema nu toch echt iets op papier wilde gaan zetten (klinkt raar als je het zo op je scherm zit te lezen, maar ik heb het heus eerst op papier met mijn been op een kruk met kussen zitten schrijven...) Want, wat was het geval?
In de vorige nieuwsbrief gaf ik een beschrijving van het ochtendritueel dat ik over het algemeen doorloop: het leek gewoon zo'n dag te zijn, ik was wel energiek opgestaan, had geloof ik ook het ontbijt al klaargezet, maar ik dacht eerst toch even de beesten te voeren. En daar ging het mis: bij de varkens was ik even niet alert genoeg.... De voerbak stond tamelijk dicht bij de stroomdraad, ik had daardoor de brokjes er zo in kunnen gieten, maar vaak zitten hun harige koppen zo in de weg dat alle brokjes meer tussen hun krullen verdwijnen dan in hun buik, waardoor ik het toch maar even anders aan dacht te pakken: ik stapte over de draad om misschien wel even de bak te verschuiven terwijl Patty, Cindy en Wendy ongedurig om me heen duwden. In dit gedrang kwam Patty met haar bil tegen de stroomdraad aan en ze wilde (na eerst een harde gil gegeven te hebben!) wegrennen. Maar ik stond in de weg.... Ze dook tussen mijn benen door en aangezien het echt grote varkens zijn zat ik daardoor opeens op haar rug als in een rodeo. Ze nam een bocht om aan de andere kant niet weer tegen de draad te rennen en in die beweging lazerde ik achterover van haar rug af in de modder, tussen de brokjes die in het rond vlogen. Ik voelde meteen dat ik niet echt op kon staan, maar je moet wel, want ik weet niet of die varkens me dan niet wat doen! Dus ik strompelde over de draad en voelde me totaal blauw en door elkaar geschud. De koeien had ik nog niet gevoerd, dus daar heb ik mezelf ook nog maar naartoe gesleept (denk aan tante Sidonia in de Toffe Tamboer- voor wie het kent ;-) en na hun een flinke berg hooi gegeven te hebbn begaf ik me weer naar huis. Pieter zat aan tafel en om hem niet al te erg te laten schrikken zei ik nog losjes dat ik een soort akkefietje had bij de varkens en dat ik daarbij mijn knie flink verdraaid had. Dapper als ik altijd probeer te zijn ben ik na het ontbijt al hinkend toch maar een paar klusjes gaan doen en ook na de koffie ging ik nog door, maar na de middagboterham was het wel duidelijk dat ik niet meer verder kon: een totaal dikke en niet meer te buigen knie zorgde dat ik moest overschakelen op de 'gehandicapte modus' terwijl Pieter de liefhebbende verzorger werd: onze gewone dagelijkse gang was doorbroken.(Waardoor er ook even geen lekkere broden meer uit de oven komen, jammer! -dit om toch even een plaatje te hebben in deze wat lange tekst, hihi!)
 Nu praten Pieter en ik eigenlijk al jaren over het feit dat al het werk hier met zijn tweeën echt teveel is, maar als dan 1 van ons 2 uit het arbeidsproces valt staat opeens alles bijna stil. En dan ga je er opeens weer veel meer over nadenken, over hoe we de dingen doen, wat we eigenlijk allemaal nog meer zouden willen, maar ook wat we vooral niet meer willen! Want na iets meer dan 20 jaar hier samen aan het werk te zijn geweest wordt dat ook wel duidelijk: er zijn best wat dingen die we niet meer willen en de belangrijkste daarvan is dat we niet meer altijd 'de kar alleen hoeven te trekken'. We hebben al een aantal jaren gezegd dat het zo fijn is dat onze Sara een tijd geleden heeft aangegeven in de toekomst wel iets met het bedrijf te willen, maar het afgelopen jaar is ons wel duidelijk geworden dat we daar niet zomaar op kunnen bouwen. Ze is ook nog jong en ik weet zelf uit eigen ervaring dat het leven je van de ene in de andere beslissing kan sleuren, waardoor alles op losse schroeven komt te staan. En dat is op zich ook allemaal helemaal niet erg: de dingen gaan zoals ze waarschijnlijk moeten gaan! Maar wij willen ondertussen niet het gevoel hebben dat we onszelf over de kop werken om alles in stand te houden, terwijl er geen duidelijkheid is over hoe alles verder zal gaan. Wat echter wel duidelijk is, is dat we niet meer door kunnen gaan zoals we het tot nu toe deden - we houden dit domweg gewoon niet meer vol.....
Een nieuwsbrief van Boerderij Ruimzicht van nog niet zo lang geleden gaf me de moed om dit op deze manier naar buiten te brengen (want eigenlijk wil je natuurlijk altijd gewoon vertellen dat alles heel goed gaat, is 't niet?!) Zij gaven aan zó aan hun grenzen te zitten dat ze dit wilden delen - niet zozeer om hulp te vragen, maar om aan te geven dat ze het moeilijk hadden. En die eerlijkheid raakte me, want in deze Instagram- perfecte wereld ontbreekt het daar nogal eens aan.
Ook bij ons is er niet een directe vraag, er is geen financiële nood en waar we precies hulp bij nodig hebben kunnen we nu ook niet zeggen: we weten het gewoonweg even niet meer. Natuurlijk gaan we over een dikke twee maanden gewoon de camping weer openen en zijn we met de Baankreismoestuin al begonnen. Maar we hebben voor onszelf gesteld: niets is voor altijd, we moeten vooral aan onszelf gaan denken! Dus ondertussen gaan we 'gewoon' door (na eerst die dikke knie weer tot zijn normale proporties terug te hebben gebracht ;-) en ben ik vol goede hoop dat het leven ons het pad op leidt waar we heen moeten.......
 Misschien ligt de tuin er morgenochtend wel weer zo bij - maar wat hebben we een heuse winter gehad tot nu toe! Winterweer waardoor we ook niet echt kwamen tot wat we echt wilden doen. Maar er zijn ook wel dingen gelukt, zoals het verkopen van het hooi dat onze dieren niet opkrijgen:
 In totaal verkochten we nog 40 balen van ons kruiden- en faunarijke hooiland! En vervolgens kochten we zelf weer een eik uit het bos die de hele zomer al aangemerkt stond als om te zagen. Op de ochtend dat ze dat uiteindelijk kwamen doen heb ik meteen de 'boswachter' gebeld en hem gevraagd of wij de boom van toch zeker 100 jaar oud konden kopen voor eigen gebruik (in kachel, maar ook voor een misschien wel op stapel staand project...) Dus op onderstaande foto rijd ik een deel van de boom over het erf!
 En wat ik vooral het hoogtepunt vind van wat er te melden is, zijn de beelden van de wildcamera. Kijk!
  De filmpjes die ik heb van de das zijn helemaal geweldig! Midden in het voedselbos stond de camera meer dan een week opgesteld en bijna elke nacht was de das wel te zien.
Goed, de boodschap is hopelijk duidelijk: er is veel aan de hand, maar tegelijkertijd is de Baankreis gewoon de Baankreis en gaan veel dingen gewoon door. Misschien moet je het gewoon zo zien dat we gewoon mensen in ontwikkeling zijn en dat nog niet duidelijk is welke kant het opgaat. Maar positiviteit helpt daarbij en die is er gelukkig ook nog elke dag - gewoon moed houden!
Een vroege voorjaarsgroet van de Baankreis!
|
