|
Wat geeft het weer ons toch een boel uitersten: was het met Hemelvaart koud en nat, een week later was het heet en droog. En daarna was het het ene moment warm en zonnig en vervolgens goot het weer terwijl de bliksemschichten door de lucht kliefden. Terwijl ik hier nu uit het raam kijk is het wat duister door bewolking, maar de weerberichten die ik zie verschijnen op buienradar.nl maken dat de zon vanzelf gaat schijnen gelukkig! Het weerhoudt de kamperende mensen onder jullie echter niet om lekker buiten te zijn, want het is best gezellig druk op de camping. Maar laat ik maar eens van start gaan met het vervolg op de vorige nieuwsbrief. Waar eindigden we? Met de meewerkdagen in de tuin en daar kan ik kort over zijn (naast dat ik Anke en Gerda bij deze al de grootste pluim voor hun hulp tot nu toe geef!): Grote dank aan Kees!! Misschien wat sneu, maar hij is de enige die ons uiteindelijk kon komen helpen, maar dankzij hem gaan we binnenkort al aan de vroege aardappels...
 En dan de schuur die we aan het bouwen zijn. Schreef ik in de vorige nieuwsbrief dat we nog aan het metselen waren met de fundering, ondertussen is dat klaar, heeft Pieter grotendeels zelf, maar ook een stuk met Jeroen Streppel alle grond aan de fundering aangevuld.
 En heeft vervolgens Chiel van Breemen het door hem met een collega in elkaar gelaste frame geplaatst op de dag voordat we zouden opengaan!
 .Hier begint hij net, maar neem maar van mij aan dat er nu een prachtige basis staat voor onze nieuwe opslagschuur! De gordingen liggen klaar, samen met platen masonite en panlatten om tot een dak gemaakt te kunnen worden. Nu moeten we nog de sporen schaven en zagen om de constructie compleet te maken. Op mooie dagen rolt Pieter de vlakbank naar buiten om daarop de buiten op stapels gedroogde balken tot deze spoortjes te schaven, een heel werk!
 Ondertussen proberen we ook de moestuin bij te houden, maar de overvloedige regen van de afgelopen tijd maakt het ons niet makkelijk, omdat het onkruid door al het vocht nog harder groeit dan de gewassen. Gelukkig kunnen we al wel volop genieten van al het heerlijks! We begonnen met fantastisch mooie paksoi, radijzen, spinazie, rucola, raapstelen, rabarber en een overvloed aan sla. Nu zitten we volop in de peulen, capucijners en doperwten.
 Ik geloof niet dat ze ooit zo mooi en overvloedig zijn geweest, zonder ook maar één wormpje erin.... De aardbeien doen ook al mee, al zijn die door wat gebrek aan zon en veel opspattend zand niet op hun allermooist. Volgende week beginnen we aan de eerste tuinbonen - die ook al zo mooi groeien - en de courgettes, knolvenkel en koolrabi komen er ook al aan. En het leuke is dat al veel campinggasten, maar ook een aantal Almenaren er heerlijk van mee- oogst! En dan het volgende, want deze herkennen jullie wel denk ik:
 De afgelopen jaren was aan één stam van het zogenaamde beukenboeket dat hier in het Baankreisbos staat een aantal tonderzwammen gaan groeien; een teken van een niet meer helemaal op orde zijnde vitaliteit....
 We hadden de boswachter al eerder gezegd dat we zorgen hadden over de veiligheid van de boom, omdat er al eens een grote tak op een windstille dag uitgevallen was, nog geen minuut nadat wij gepasseerd waren. Maar nu schrokken we op vrijdagochtend 5 juni om half 5 wakker uit onze slaap van een enorme dreun. We hebben ons half aangekleed en zijn in het halfdonker gaan kijken wat er gebeurd was en dit was wat we aantroffen....
 De reus was gevallen, wel een beetje anders dan ik had verwacht, maar het was wel gebeurd. We waren er stil van.... Toch moest er wel actie ondernomen worden, want het deel dat nog wel overeind stond was beslist niet veilig meer. We hebben gezorgd dat het Geldersch Landschap een boomverzorger met spoed optrommelde en met hem hebben we geregeld dat het hout bij ons op het erf kwam te liggen. En daar ligt het nu...
 We gaan van wat mooie stukken proberen misschien zelfs wat tafelbladen te zagen, een deel wordt vermaakt tot souvenirs voor wie een aandenken aan deze bijzondere boom wil en de rest zal brandhout worden. Dus voorlopig hebben we veel hout te verwerken. En daar waren we al mee bezig, want we hadden ook al een eik van nog iets dichterbij in het bos die omgezaagd was gekocht om daar een staander of spil voor een nieuwe hooiberg van te maken. Pieter is er al een heel eind mee, hakkend met de handbijl, maar ook deels met de kettingzaag.
 Maar deze klus zal nu wel tijdelijk on-hold gaan, want er is zoveel ander werk! Er moet natuurlijk binnenkort ook weer gehooid worden en dat wordt weer spannend of het weer mee gaat werken. Voordat er gemaaid kan worden moeten we het gras eerst goed controleren op jacobskruiskruid, dat giftig is voor paarden en koeien. Om dat te verwijderen lopen we samen een ochtend door het hoge gras en ondertussen inventariseer ik ook de soorten die in ons stuk kruiden- en faunarijk grasland staan. Vorig jaar leek het dat de orchideeën die we de jaren daarvoor steeds meer zagen weer verdwenen waren, maar nu vonden we er gelukkig weer een paar en zelfs op plaatsen waar ze eerder nog niet stonden. Ze zijn zo mooi!
 Maar ook vonden we zeker één echte nieuweling, namelijk vogelmelk. Ook een schitterende plant. Nu moet ik nog aan het determineren met alle grassoorten, maar dat is best lastig. Ben benieuwd hoeveel soorten ik daarvan vind, want van de overige plantensoorten hebben we er al meer dan 40 geteld!
 En dat hooi wordt dus voor een deel voor onze eigen drie koeien om ze bij te kunnen voeren. Want dat vertelde ik in de vorige nieuwsbrief, dat Minie weer thuis zou komen. Ze voelde zich duidelijk meteen weer in haar element nadat ze uit de trailer gestapt was en weer hernieuwd kennis had gemaakt met Fien en Beer, zo mooi om te zien! Ze moest de eerste weken wel bijkomen van haar zware bevalling en haar melk was de eerste tijd ook nog echt niet in orde, maar nu is zij ons ritme van de dag, we genieten volop van het zorgen voor haar!
 Twee keer per dag melken we haar en van de melk maken we voor eigen gebruik kaas en yoghurt. Soms geven we wat weg, want het is wel heel veel.....
 Man, het wordt wel een hele lange brief zo, maar er is nog meer te vertellen. Zoals het feit dat we tijdens het Pinksterweekend geïnterviewd werden door Jesper Buursink, die hier denk ik ook zelf al 30 jaar met Pinksteren gekampeerd heeft. Hij maakt reportages voor Vroege Vogels en misschien hebben jullie het al voorbij horen komen op zondagochtend de 31e mei, maar zo niet, dan kun je het hier terugluisteren.
https://www.nporadio1.nl/nieuws/binnenland/e299e271-4fde-407c-8094-d4ee396280b1/milieubewuste-kamperen-wees-je-bewust-van-je-impact-op-de-wereld
En dan is er nog het feit dat er weer een belangrijke fase is afgesloten. Dit begon wat mij betreft met de allerlaatste kooruitvoering van de Vrije School Zuphen die we bijwoonden waarbij in ieder geval één van onze dochters meezong, het was weer een feest- misschien niet de beste van alle acht de uitvoeringen die we in de afgelopen jaren hebben mogen meemaken, maar hij was gewoon bijzonder.
 Alleen al als je bedenkt dat daar 600!!!!! 'onwillige' pubers met zijn allen bijvoorbeeld enorm staan te genieten terwijl ze Music was my first love staan te zingen, kippenvel!! Maar het (wat Julia betreft) onverwachte gebeurde deze week: ze kreeg een telefoontje van haar mentor dat ze geslaagd was voor haar HAVO- examen, feest!!!! En daarmee is opeens de hele middelbare schooltijd van onze beide meisjes ook alweer voorbij, het is niet te geloven!!
Het mooie is dat het leven gewoon door blijft gaan, de uren in de dag volgen elkaar op in hetzelfde rustige tempo, elk uur heeft zijn eigen invulling en kwaliteit. Elke dag in de week heeft zijn eigen sfeer, elke periode in het seizoen dat we nu weer aan het draaien zijn heeft zijn eigen geuren en geluiden. Bijvoorbeeld tijdens Pinksteren bloeide de acacia.
 Dit jaar zo mooi, vol en zoet. Maar de geur van onze oude lindeboom die nu aan het bloeien is slaat alles. Hierin huist ook nostalgie en weemoed, want vroeger toen de groepen uit Aalsmeer kwamen geurde het hier op het erf ook zo bijna hemels. Dat was dan altijd minimaal eind juni, vaak pas begin juli. Nu zitten we nog niet eens half juni, alles verschuift. Maar als je die gedachte loslaat en puur geniet van in feite het geweld van de natuur, dan is het om alleen maar stil van te worden als je de miljoenen bijen, hommels en andere vliegbeestjes hoort die de boom met hun vleugels bijna op lijken te tillen!!
Goed, het is wel genoeg langzamerhand. Ik moet maar weer eens gaan slapen om morgen op tijd de broodjes te kunnen bakken na de ochtendmelkbeurt. De zomer gaat bijna beginnen en laten we hopen dat deze niet te warm, niet te droog en vooral kalm verloopt. We gaan ervoor!!!
Een hele hartelijke groet van Pieter en mij.
|
